Songs from the Southland
 (2003, Blue Groove BG-0061)

Tracks:

· St. James Infirmary 
· My Girl 
· Mercury Blues
· A Hundred And Ten In The Shade 
· From Four Til Late
· 61 Highway 
· He Was A Friend Of Mine
· Green Green Rocky Road
· Hard Time Killing Floor 
· M&O Blues
· Rained Five Days
· I'm So Lonesome I Could Cry 
· Hesitation Blues 
· Frankie & Albert

  Songs from the Southland


If you don´t have  
Get Winamp-Player for free!
click the button! 

upSt. James Infirmary 6:47
(Joe Primrose, arr.Hans Theessink)
It was down in old Joe's barroom
On the corner by the square
The drinks were served as usual
And the usual crowd was there

At my right hand stood old Joe McKenny
His eyes were bloodshot red
As he turned to the crowd standing 'round him
And these were the words he said

I went down to St.James Infirmary
I saw my baby there
Stretched out on a cold white table
So good, so fine, so fair

Let her go, let her go - God bless her
Wherever she may be
She may search the whole world over
But she'll never find another man like me
 
upMy Girl 4:40
(from the singing of Leadbelly, arr.Hans Theessink)
My girl my girl don't lie to me
Tell me where did you sleep last night

In the pines in the pines where the sun never shines
And I shivered the whole night through

My girl my girl where will you go
I'm going where the cold winds blow

In the pines in the pines where the sun never shines
And I shivered the whole night through

My husband was a railroad man
He was killed on that railroad line
His head was found near the driving wheel
And his body has never been found

My girl my girl don't lie to me
Tell me where did you sleep last night

In the pines in the pines where the sun never shines
And I shivered the whole night through

In the pines in the pines where the sun never shines
And I shivered the whole night through
 
upMercury Blues 3:00
(K.C.Douglas)
If I had money, tell you what I'd do
I'd go downtown and buy a Mercury too
I'm crazy 'bout a Mercury
I'm crazy 'bout a Mercury
Gonna buy me a Mercury
And cruise it up and down the road

The girl a love, I stole her from a friend
He got lucky, stole her back again
Cause she knowed he had a Mercury
She knowed he had a Mercury
Gonna buy me a Mercury
And cruise it up and down the road

Hey there Mama, you look so fine
Riding round in that Mercury '49
I'm crazy 'bout a Mercury
I'm crazy 'bout a Mercury
Gonna buy me a Mercury
And cruise it up and down the road

My baby went out, she didn't stay long
She bought herself a Mercury
Come a-cruisin'home
I'm crazy 'bout a Mercury
I'm crazy 'bout a Mercury
Gonna buy me a Mercury
And cruise it up and down the road
 
upA Hundred And Ten In The Shade 4:33
(John Fogerty)
Way out here in the cotton
Sun beatin' down so hard
Sweat rollin' off of this shovel
Diggin' in the devil's boneyard
Sure like a cold drink of water
Soft rag to soothe my face
Sure like a woman to talk to in this place

Chorus:
It's a hundred and ten
Hundred and ten in the shade
Goin' way down
Mama won't you carry me

Handle so hot I can't stand it
Might shrivel up and blow away
Noonday sun makes you crazy
Least, that's what the old men say
Bottom land hard as a gravestone
Couldn't cut it with an axe
Gonna lay me down right here
And that's a fact

Chorus

Sometimes late in the evenin'
Everything is quiet and still
I set here and think about leaving
Lord I guess I never will
Heartache down in that city
Bright light scares me anyway
Sure like a woman to talk to in this place

Chorus
 
upFrom Four Till Late 6:03
(from the singing of Robert Johnson, arr.Hans Theessink)
From four till late, I was wringing my hands and cryin'
I believe to my soul that your daddy's Gulfport bound

From Memphis to Norfolk is a thirty-six hours ride
A man is like a prisoner and he's never satisfied

A woman's like a dresser, some man always ramblin' through its drawers
I cause' so many men to wear an apron overall

From four till late, she get with a no good bunch and clown
She won't do nothing but tear a good man's reputation down

When I leave this town I'm gonna bid you fare thee well
When I return again you'll have a great long story to tell
 
up61 Highway 5:54
(from the singing of Fred McDowell, arr.Hans Theessink)
Lord that 61 highway is the longest road I know
61 highway is the longest road I know
Runs from Chicago -
Down to the Gulf of Mexico

Gonna buy me a pony - take him for a run
Gonna buy me a racehorse - take him for a run
See me comin', pretty mama -
down Highway 61

Somebody please -
bring a letter down south for me
I said somebody please -
bring a letter down south for me
If you see my pretty baby -
tell her she's allright with me

I started school one monday morning -
tuesday I threw my books away
I started school one monday morning -
tuesday I threw my books away
Said goodbye to my teacher -
I'm gonna try 61 highway

When I die - baby when my time has come
When I die - baby you know my time ain't long
I want you to bury my body -
out on Highway 61
 
upHe Was A Friend Of Mine 2:34
(trad. arr.Hans Theessink)
He was a friend of mine (2x)
Never had no money never was satisfied
He was a friend of mine

He died on the road (2x)
He was just a poor boy long way from home
He was a friend of mine

I sat right down and I cried (2x)
When I think about him
sometimes I just can't keep from cryin'
He was a friend of mine

He was a friend of mine (2x)
Never had no money never was satisfied
He was a friend of mine

He was a friend of mine
 
upGreen Green Rocky Road 3:04
(trad. arr.Hans Theessink)
When I go by Baltimore
Ain't no carpet on the floor
Come along and follow me
Must go down to Galilee

Green green rocky road - promenading green
Tell me who do you love - tell me who do you love

See that bird up in the sky
He don't walk, he just fly
He don't walk and he don't run
Keep on flying towards the sun

Green green rocky road - promenading green
Tell me who do you love - tell me who do you love
Tell me who do you love babe - tell me who do you love

Hooka, tooka, sodacracker
Does your mama chew tobacco
If your mama chew tobacco
Hooka, tooka, sodacracker

Green green rocky road - promenading green
Tell me who you love - tell me who you love
Tell me who do you love babe - tell me who do you love
 
upHard Time Killing Floor 5:43
(from the singing of Skip James, arr.Hans Theessink)
Hard times here everywhere you go
Times is harder than ever before

Well the people are drifting from door to door
Can't find no heaven, don't care where they go

oh, ho, uh, ah, oh
oh, ho, uh, ah, oh

Let me tell you people just before I go
These hard times will kill you that's for sure

oh, ho, uh, ah, oh
oh, ho, uh, ah, oh

When you hear me singing my true lonesome song
These hard times can't last us so very long

oh, ho, uh, ah, oh
oh, ho, uh, ah, oh

If I ever get off this killin' floor
I'll never get down this low no more

Lord lord lord lord
I'll never get down this low no more

If you say you had money you better be sure
Cause these hard times will drive you from door to door
 
upM&O Blues 4:39
(from the singing of Willie Brown, arr.Hans Theessink)
I'm gonna leave here baby - catch that M&O
I'm gonna leave here mama - catch that M&O
I'm going away where I've never been before

I had a notion - I believe I will
I had a notion - Lord, I believe I will
I'm gonna build me a mansion on Decatur Hill

Asked my girl how about it and she said allright
I asked her how about it and she said allright
But she never showed up at the shack last night

I'm gonna leave here baby - catch that M&O
I'm gonna leave here mama - catch that M&O
I'm going away where I've never been before
 
upRained Five Days 4:59
(Hans Theessink)
It rained five days - rained five nights (2x)
People in the lowlands getting mighty worried
High water's on the rise

High water rising - black water miles and miles around (2x)
People down in the lowlands
Tryin' to make it up to higher ground

We try to tame the mighty river
Build our houses where water used to be
Change the course of nature
Change destiny
Mother nature, mother nature -
Can't keep her down in chains too long
She'll just do what she's supposed to:
Break loose and hit back hard and strong

It rained five days - rained five nights (2x)
People in the lowlands getting mighty worried
High water's on the rise

High water rising - black water miles and miles around (2x)
People down in the lowlands
Tryin' to make it up to higher ground

 
upI'm So Lonesome I Could Cry 3:42
(Hank Williams)
Hear that lonesome whippoorwill
He sounds too blue to fly
The midnight train is whining low
I'm so lonesome I could cry

I've never seen a night so long
When time goes crawling by
The moon just went behind a cloud
To hide its face and cry

Did you ever see a robin weep
When leaves began to die
That means he's lost the will to live
I'm so lonesome I could cry

The silence of a falling star
Lights up a purple sky
And as I wonder where you are
I'm so lonesome I could cry
 
upHesitation Blues 4:16
(from the singing of Rev.Gary Davis, arr.Hans Theessink)
Early this morning
About half past four
Blues came knocking on my door
Tell me how long - do i have to wait
Can I get you now or must I hesitate

I got my hesitating stockings
And my hesitating shoes
Believe to my soul I got the hesitation blues
Tell me how long - do I have to wait
Can I get you now or must I hesitate

A nickel is a nickel
A dime is a dime
Fourteen children round the house and none of them mine
Tell me how long - do I have to wait
Can I get you now or must I hesitate

My good gal quit me
I ain't gonna wear no black
I got something - make her come running back
Tell me how long - do I have to wait
Can I get you now or must I hesitate

Well I ain't been to heaven
But I've been told
Saint peter learnt the angels how to do the jelly roll
Tell me how long - do I have to wait
Can I get you now or must I hesitate

Standing on the corner
With a dollar in my hand
Looking for a woman
Who ain't got no man
Tell me how long - do I have to wait
Can I get you now or must I hesitate
 
upFrankie & Albert 3:13
(from the singing of Mississippi John Hurt, arr. Hans Theessink)
Frankie was a good girl, everybody knows
she paid a hundred dollars for Albert's suit of clothes
He's her man, but he doin' her wrong

Frankie went to the barroom, she ordered up a glass of beer,
Said tell me the truth bartender, "Has my loving man been here?"
He's my man, but he's doin' me wrong

"Ain't gonna tell you no story, I ain't gonna tell you no lie"
I saw your man about an hour ago, with a hussie named Nelly Blye
He's your man, and he's doin' you wrong

Frankie went down to the corner saloon, she didn't stay there long
She peeked through the keyhole in the door, saw Albert in Nelly's arms
He's my man, and he's doin' me wrong

Frankie told Albert, Albert said I don't care
Said: If you don't come with the woman you love Haul you feet first outa here
You my man, and you doin' me wrong

Frankie shot Albert, she shot him three or four times,
Said: Stand back, I'm smokin' my gun, want to see that gambler die
He's my man, and he done me wrong

Said, "Turn me over mother, turn me over slow,
It may be my last time, you won't turn me no more
He's my man, and he done me wrong"

Frankie was a good girl, everybody knows,
she paid one hundred dollars for Albert's suit of clothes
He's her man, but he done her wrong

Frankie and the judge walked outta the stand, and walked out side by side
The judge says, "Frankie, you're gonna be justified,
killin' a man, and he did you wrong"
 
up"Songs from the Southland" is dedicated to the memory of Alan Lomax (1915-2002)
Produced by Hans Theessink for Blue Groove
Production navigation: Milica Theessink
Recorded during summer and fall 2002 at Tonstudio Ollersbach (Austria)
(engineers: Thomas Löffler, Chris Scheidl)
Mixed at Tonstudio Ollersbach by Chris Scheidl
Additional recording at Bourne End Studio (UK)
(engineer: Gavin Harrison)
and Skyline Studios, Oakland (CA)
(engineer: Benji Farquhar)
Mastered by Elmar Gillet at Masterlab Cologne (Germany) using 32 bit technology.
Graphic design: Harald Ergott
Photos: Milica Theessink (shot on locations around Helena, Arkansas)

Special thanks to Helmut Sicheritz at ATEC for the loan of microphones and recording gear
(we used: AKG Solid Tube, AKG C12 VR, AKG C414, AKG C4000B, Focusrite Dual Mic Preamp, dbx 586 Dual Vacuum Tube Preamp, Brauner BK1).

Musicians:
Hans Theessink: vox, guitars, banjo, mandolins, harmonica
Linda Tillery, Rhonda Benin, Elouise Burrell, Carmen Coleman, Melanie DeMore: backing vocals
(Vocals arranged by Linda Tillery);
Danny Thompson: double bass, Jon Sass: tuba

Hans Theessink endorses Thomastik-Infeld strings, AKG microphones, National Guitars, Deering Banjos, Larrivee Guitars and Torque amplifiers.
 
upSongs From The Southland
(by Hans Theessink)

I love handmade roots music of any sort and I'm especially taken and touched by the rich sounds that originated in the southern states of the US. The sounds and songs from the Southland have been a constant source of inspiration for me since I first picked up the guitar some forty years ago after hearing Big Bill Broonzy for the first time. Most of the songs on this album have been my companions on stages around the world for quite some time and I still perform them a lot.
I learned these "Songs from the Southland" from masters like Mississippi John Hurt, Leadbelly, Fred McDowell, Skip James, Hank Williams, Robert Johnson, Dave Van Ronk, John Fogerty, Reverend Gary Davies, Willie Brown and K.C.Douglas and I remember what a wonderful experience it was to discover them for the first time. Check these people out if you get the chance. In the meantime, enjoy "Songs from the Southland".

Hans Theessink (Vienna, January 2003)

up Reviews:

Capital Area Blues Society, (USA)
SING OUT, (USA)
Blues Revue, (USA)
Long Island Blues Society News, (USA)
Dirty Linen, (USA)
Nightflying: The Entertainment Guide, (USA)
Blues in Britain (review 1), (UK)
Blues in Britain (review 2), (UK)
Folk Roots, (UK)
ABC, (AUS)
The New Zealand Herald, (NZ)
The Montreal Gazette , (CAN)
Blues-Stikka, (N)
Dagbladet, (N)
Moors Magazine, (NL)
Heaven, (NL)
TRACK, (NL)
Plato Mania, (NL)
ALOHA, (NL)
OOR, (NL)
VARA rtvmag , (NL)
Haarlems Dagblad , (NL)
Twentsche Courant Tubantia, (NL)
Country Gazette, (NL)
HVT Magazine, (NL)
BLOCK - Tijdschrift voor blues, (NL)
Fret, (NL)
Dagblad van het Noorden, (NL)
Heaven, (NL)
Bridge Guitar Reviews, (NL)
MuzieKKrant, (B)
Rootstime, (B)
Nordjyske Stiftstidende, (DK)
BT, (DK)
Gaffa, (DK)
Jyllands Posten, (DK)
Dagbladet, (N)
Out of Time, (I)
Review from Italy, (I)
www.musik.sk, (SK)
russian review
Akustik Gitarre, (D)
Musikmarkt, (D)
Stereo, (D)
MEDIA BIZ, (A)
Kleine Zeitung, (A)
Jazzzeit, (A)
Concerto, (A)
Wiener Zeitung, (A)
Brigitte, (A)
Wienerin, (A)
Planet Music, (A)
PCITY - Stadzeitung für Wien, (A)
Wiener Zeitung, (A)
www.musik-online.at, (A)
www.pop-info.at, (A)

up Capital Area Blues Society (USA) Newsletter, 2005.02


An album that completely entranced me was Hans Theessink's Songs from the Southland, on the Minor Music label.
Find Theessink at www.theessink.com.
A Dane, Theessink has been enthralled with the blues for forty years and now has 18 albums to his credit. This album is dedicated to Alan Lomax, and covers an array of country blues and other Southern songs, plus one original. Theessink plays expertly, with feeling, and respectfully revises the works of Leadbelly, Fred McDowell, Robert Johnson, John Hurt and Rev. Gary Davis to fit his artistic vision. He performs one very good original, in John Lee Hooker style, "It Rained Five Days." A pleasant surprise is his version of John Fogerty's "A Hundred and Ten in the Shade," which fits perfectly here. Listening to the album, I let my eyes close, let the languid arrangements flow over me and felt the hot southern sun beat down, heard the workers in the field, saw the looks between workers and bosses and the glances between men and women, and smelled the sweat and sexual tension. Even the photo on the album's back, a view of a cotton field baking in the sun, adds to the total impression. This is a splendid tribute album in the most creative sense, not just the replication of a bunch of old songs in the style of old artists.    (Ron Eggleston)


up SING OUT (USA) Fall 2003; Volume 47, Number 3


HANS THEESSINK Songs from the Southland Blue Groove 0061
Hans Theessink, the Dutch-born and Austrian-based singer and guitarist, has long been one of our finest blues revivalists. His latest, Songs from the Southland, is one of the best albums of traditional, acoustic blues that I've heard from anyone in years.
Some tracks are Theessink solo while others feature creative accompaniment from bass player Danny Thompson or tuba player Jon Sass, with Linda Tillery and the Cultural Heritage Choir supplying soulful backing vocals.
The set begins with an extended version of "St.James Infirmary" that includes a wonderful guitar solo wittily quoting "Greensleeves". The notes of the latter have never sounded so blue. Throughout the rest of the album, there are lots of inspired twists and turns. A happy take on "Green Green Rocky Road" is propelled by Sass' tuba blowing the bass line, Theessink picking out the melody on both banjo and guitar and Tillery and company's harmonies. It's preceded by a sweet version of "He Was a Friend of Mine." Taken together, these two songs strike me as an affectionate hommage to the late Dave van Ronk.
Every other song in the set is a highlight including a blues adaptation of Hank Williams' "I'm So Lonesome I Could Cry" that is simpy spine tingling. Plus, there's a driving, solo rendition of "Mercury Blues" that rocks and rolls with all the energy of a full band and a swinging, ragtime arrangement of "Frankie and Albert" that has Theessink doubling on guitar and mandolin.
In addition to the classic material, Theessink also includes a couple of contemporary songs. John Fogerty's "A Hundred an Ten in the Shade," conjures the Delta on a hot summer day while his own "Rained Five Days" is a fine addition to the list of blues ballads describing floodin on the Mississippi River. Excellent.    (MR)


upBlues Revue (USA) October/November 2003


Hans Theessink: "Songs from the Southland"Blue Groove BG-0061
My knowledge of Dutch explorers is limited to Abel Tasman and van Diemen, but I've made a discovery of my own in Dutch blues guitarist, singer, and songwriter Hans Theessink. A student of the works of Big Bill Broonzy, Brownie McGhee, and others, he has evolved beyond the role of "revivalist" by taking his inspiration into the realm of re-interpretation, injecting Delta blues with a vibrance and energy that serves the masters well. In so doing, he does more than keep the blues flame burning: he pours gasoline all over it.
A veteran of 20 recordings with a schedule of some 200 dates a year, Theessink has released Songs from the Southland , a salute to the traditional songs he's performed onstage for the past 40 years. The songs you know: "St.James Infirmary," Leadbelly's "My Girl," Fred McDowell's "61 Highway," and the Rev.Gary Davis' "Hesitation Blues." What you haven't heard are Theessink's dramatic arrangements, which highlights his talent on slide and bottleneck guitar, combined with Danny Thompson's double bass and Jon Sass' tuba. And Linda Tillery's heavenly Cultural Heritage Choir raises many compositions to the hills and beyond.
With a deep, resonant voice blending Chris Rea and Chris Smither, Theessink exposes the blues nerve in country tunes such as Hank Williams' "I'm So Lonesome I Could Cry" and folkish fare such as "He Was A Friend Of Mine," and bites into hardcore blues such as Skip James' "Hard Time Killing Floor." "Hesitation Blues" gets a robust treatment with banjo and tuba, illustrating his passion for New Orleans-style jazz. His own "Rained Five Days," with its ability to quickly establish a raw emotional connection, fits in seamlessly. Fans of Chris Smither and, particularly Dave Van Ronk will find countless pleasures.
Blues remains a feeling, whether you live in Mississippi or Amsterdam. Theessink drives beyond the familiar to discover new territory, applying his skills to the task of enhancing timehonored material. In his way, he brings the world of blues a little closer together.    (Eric Thom)


up2003 Long Island Blues Society News, August 2003


Hans Theessink: "Songs from the Southland"Blue Groove BG-0061
Hans Theessink, Dutch born and now a Viennese burgermeister is an international blues treasure. He is one of the world's pre-eminent country pickers and his warm baritone expresses blues. Hans does this not as a curiosity or just as a copy of his predecessors but as living, breathing Delta man himself. He takes great songs and builds on the groove in a calm, deep voice filled with the gravitas of deep blue. Mostly solo, Hans is joined on a few by Jon Sass' rocking tuba and a perkily effervescent choir. Theessink can pull out the stops on a barn burning version of "Mercury Blues" or weep like Hank on "I'm So Lonesome I Could Cry." Hans' guitar is clear, like a bell, throughout. Excellent recording captured every nuance and pick or slide while his singing is like he's alone in a room with you sometimes and other times like he's wailing in a crowded saloon. The choice of material celebrates the Southern blues canon including Robert Johnson, Leadbelly, Skip James, MS Fred McDowell, Revered Gary Davis and MS John Hurt as well as the range of human emotion and experience from joy to despair, high times and hard time. It may be that there is a different perspective from a man born 3000 miles away but these blues swing, soar and challenge you to find them done any better. 8.5 snaves    (Dr.Blues - Long Island Blues Society News, August 2003)


upDirty Linen (USA) October/November 03 #108


Hans Theessink: "Songs from the Southland"Blue Groove BG-0061
With his 15th album, Songs from the Southland, Dutch multi-instrumentalist/vocalist Hans Theessink continues to build on the blues traditions of the American South. Accompanying himself on guitar, banjo and mandolin, and joined by double bassist Danny Thompson and tuba player Jon Sass, Theessink offers a wide view of the region's music. While he pays homage to the blues masters with renditions of tunes learned from recordings by Leadbelly, Robert Johnson, Mississippi Fred McDowell, Skip James, Rev.Gary Davis, and Mississippi John Hurt, he demonstrates the blues' continued influence with songs by Hank Williams and John Fogerty. Vocal harmonies by Linda Tillery and her Cultural Heritage Choir make this a truly celebratory recording.    (CH)


upRootstime, B

Songs from the Southland (2003)

Theessink leerde zichzelf in de jaren zestig gitaarspelen, naar aanleiding van een radioprogramma waarin hij Big Bill Broonzy en Leadbelly hoorde en met dit album "Songs from the Southland" keert Hans Theessink terug naar deze bronnen en andere countrybluesgrootheden die hem op 15-jarige leeftijd inspireerden, en dat hoorbaar nog steeds doen. Met zijn subtiele fingerpicking afgewisseld met virtuoos slidespel volgt hij al jaren het pad van de traditie en doet dat steeds intenser. Daarbuiten bezit Theessink een lage zangstem, die zich laat vergelijken met mensen als Tony Joe White en J.J.Cale. In 2002 verscheen het tribute album aan de banjospeler Derroll Adams dat hij met Arlo Guthrie samenstelde, een album dat een flinke indruk maakte vooral in Belgenland. Met de nieuwe plaat "Songs From The Southland" grijpt Theessink volledig terug op zijn bronnen: de blues, country en folk. Het inspireerde hem tot eigen bewerkingen van uiteraard Broonzy, Leadbelly en andere bluesgrootheden, maar ook Hank Williams en John Fogerty krijgen een gloedvolle bewerking. Sommige nummers lijken op het eerste gehoor rustig door te kabbelen, maar juist doordat iedereen zeer gespitst zit te spelen blijft de boog het hele nummer lang precies goed gespannen. Het openingslied “St. James’ Infirmary” staat borg voor de kwaliteit van dit album en de interpretatie van Hans Theessink. Hij weet de luisteraar aanstonds te bekoren en voert hem mee naar zijn liedjes of beter meesterwerkje. De muziek van Theessink is veelzijdig en heeft verschillende raakpunten. Soms ontdekt men de echte blues om dan af te zakken bij chansongetinte song met country- en roots karakter. Ook de gospel is in zijn muziek terug te vinden luister maar naar “A hundred and ten in the Shade”. De instrumentatie is zo kaal mogelijk gehouden en ontdaan van iedere opsmuk wordt het maximale effect bereikt. Hij laat zich hierin bijstaan door enkele gasten: Jon Sas (tuba) en Danny Thompson (bas). Vocale ondersteuning wordt gebracht door Linda Tillery en haar “Cultural Heritage Choir”. Allen dragen ze bij aan de intieme sfeer van deze cd want er wordt zeer goed naar elkaar geluisterd en zeer inventief en subtiel samengespeeld. Met "Songs From The Southland" is Hans Theessink rijper en doorleefder dan ooit en maakt andermaal diepe indruk. Hij kreeg zeer verdienstelijk in Oostenrijk voor dit album de Amadeus Music Award in de categorie jazz/folk/blues.    


upNightflying: The Entertainment Guide (USA)


Hans Theessink: "Songs from the Southland"Blue Groove
Now you got somebody close to MY heart. I first heard this guy about ten years ago. He was young, obviously infatuated with Southern country blues musicians, and willing to put in the time and effort to at least approximate, if not imitate, his idols: Big Bill Broonzy, Robert Johnson, et al. As it turns out, Hans is not just a Eurotrash joke, a fluke, or just a hippie with painted fingernails. He’s still offering homage to the same roots, true to his commitment, and more mature, with more and better resources.. It’s an honor to the Delta blues and gospel tradition to have someone with Theessink’s experience demonstrating his sincere, humble, and grateful virtuosity. Thank you, Hans.    


upBlues In Britain


Hans Theessink: "Songs from the Southland" Blue Groove BG-0061
Hans Theessink is a veteran of the European blues scene who has released a succession of fine recordings over his long career, “Songs From The Southland” being no exception.
As the title suggests, this is Theessink’s way of paying tribute to the songs and artists who have inspired him over the years, each song lovingly recreated with his own personal touch.
The set opens with “St James Infirmary”, a haunting performance laced with pathos, which at times exudes a lilting “Greensleeves” feel; followed by a Leadbelly tribute on “My Girl”, a compelling blend of blues and spirituals with poignant slide and harp, and “heavenly” vocal retorts from the backing singers led by the magnificent Linda Tillery. John Fogerty’s “A Hundred And Ten In The Shade” is a brooding performance enhanced by Danny Thompson and Jon Sass’s double bass and tuba respectively, the toil and resignation in Theessink’s vocals almost palpable. “Hard Time Killing Floor” is a mesmerising performance given a spiritual feel by Linda Tillery et al, who also enhance the bouncy spiritual “Green Green Rocky Road” which is fired by fine banjo and tuba.
The brooding and morose intensity of Fred McDowells’s “61 Highway”, the earthy beauty of “From Four Til Late”, and the raggy boogie “Mercury Blues” are further highlights of a set that belongs in the collection of every lover of acoustic blues.    (Mick Rainsford)


upBlues in Britain, Volume 1 / issue 20


Hans Theessink: "Songs from the Southland" Blue Groove BG-0061
The first time I saw Vienna-based Dutchman Theessink perform was at the first Burnley Blues Festival back in 1989 and I have watched his career with interest ever since. Since 1989 he has travelled widely throughout the world, including many tours to the USA and the UK, with a string of much respected recordings. This is, as always, a beautifully packaged disc and dedicated to the memory of the folklorist Alan Lomax (1915-2002) with a selection of fourteen titles including one original. I always enjoy Theessink's choice of material and a number of his favourite musicians are included here with material from, among others, Skip James, Leadbelly, Rev.Gary Davis, Hank Williams and, of course, Robert Johnson. There is a delicious choir backing on John Fogerty's "A Hundred And Ten In The Shade" and there is some tasty slow paced slide on National guitar on Johnson's classic "From Four Till Late. I am particularly fascinated by material from the guitar master Rev.Gary Davis and on his "Hesitation Blues" Theessink has added tuba from Jon Sass, and banjo to great effect. It is always good to hear any songs from Mississippi Fred McDowell and here Theessink gives "61 Highway" an original slant which is very much his own. The vocals are rich and distinctive, and some subtle double bass from Danny Thompson adds class, making this a very enjoyable and entertaining set. Theessink is a sincere and committed musician who loves very much the music he plays and long may it continue.
Rating 9    (Bob Tilling)


upFolk Roots (UK), No.247/248 Jan/Feb 2004


Hans Theessink: "Songs from the Southland" Blue Groove BG-0061
Hans Theessink should be no stranger as he's been performing now for the best part of 40 years and is a regular visitor to England and the USA. Songs from the Southland finds Hans ploughing through 14 favourite blues songs, ranging from the traditional classic St.James Infirmary, to K.C.Douglas's more contemporary Mercury Blues. The selection is broad enough to also include both Hank Williams and John Fogerty. All the material is unified by Hans's deep rich voice, his impeccable guitar playing ansd his ultra laidback mode of performance. He's in no hurry, sounding like he has all the time in the world to sing each song just as slow as he wants...... but the tempos never drag and each track never outstays it's welcome. Hans's well-judged approach gives him time to explore the nuance of each song both vocally and instrumentally - sometimes adding his banjo, mandolin or harmonica. Either Danny Thompson on bass, Jon Sass on tuba, or a vocal quintet arranged by Linda Tillery are occasionally enlisted to add subtle support and extra texture. It's hard to say if Songs from the Southland is Hans Theessink's best album to date..... as he's been making very good albums for a long time now.
   (Dave Peabody)


upABC, AUS

Hans Theessink

He may come from northern Europe, but HANS THEESINK's heart - musically - belongs in the "Deep South" of the USA. He's deep-voiced & a deft guitarist, but more important is his real feeling for this music. He's a fine songsmith, but Hans' new CD, 'SONGS FROM THE SOUTHLAND', is mostly a set of respectful, new versions of great, old songs. It's spare & intimate, but has room for some occasional, luscious contributions from DANNY THOMPSON's double bass, JON SASS's tuba & five female gospel voices.

Along with the expected covers of old songs made famous by the likes of Skip James, Leadbelly, John Hurt & Fred McDowell, is a wonderfully sultry rendition of a late 20th-century song - John Fogerty's "A Hundred and Ten in the Shade".    


upThe Montreal Gazette, CAN, May 28th 2003

HANS THEESSINK
Songs From The Southland
Blue Groove

Hans Theessink, a Dutch-born Austrian resident, has so thoroughly absorbed the traditions of the blues that he has, over three decades, become one of the music's most accomplished revivalists. On this acoustic masterpiece, Theessink offers stunning interpretations of classic Delta blues like From Four Till Late, swinging versions of tunes like Hesitation Blues and a haunting take on I'm So Lonesome I Could Cry that reveals the country song's blues roots. Several songs, including a delightful Green Green Rocky Road, are respectful nods to the late Dave Van Ronk. Theessink sings the blues like he was born to them, his guitar, banjo and mandolin playing is excellent and the arrangements, variously featuring bassist Danny Thompson, tuba player Jon Sass and vocalists from Linda Tillery's Cultural Heritage Choir, are outstanding. *****    (Mike Regenstreif)


upBlues-Stikka, 2/2003

Hans Theessink
Songs From The Southland

Hans Theessink's Songs From The Southland er dedikert folk-loristen Alan Lomax (1915-2002) og allerede her skjønner en vel at denne solo-skiva fra Theessink handler om akustisk blues. Blues av den meget enkle typen, den som blir fremført stille og rolig, den som sakte sniker seg innunder huden på deg, den som treffer deg rett i sjela og den du aldri blir lei av… Og når Hans, som vi jo var så heldige å ha besøk av i CBC senest for et par år siden, trakterer sine gitarer, sine dobro'er, sine banjo'er og mandoliner - ja, da blir det følsomme saker av det. Det hører vi allerede i åpningssporet "St. James Infirmary"", en av blues-historiens aller vakreste sanger. Og spor nr. 2 er ikke noe dårligere, Leadbelly's "My Girl". Dette er bare vakkert. Noe for-resten et batteri av kordamer (Linda Tillery & The Cultural Heritage Choir) bidrar ikke så rent lite til. Men mest av alt handler det om Theessink og hans møte med landskapet i sørstatene generelt, Mississippi spesielt. I løpet av 14 låter, de aller fleste cover'e, bys vi låter etter Leadbelly, Gary Davis og Skip James, samt mange andre, alle i utsøkte nye arran-gementer av Hans sjøl. Egentlig er det vel bare KC. Douglas-låta "Mercury Blues" som stikker seg litt ut her, men skitt au - noen bommer må vi tåle, når resten holder så høy klasse som det gjør..    (bw)


upDagbladet, N, Tirsdag 15. April 2003

Hans Theessink
Songs From The Southland

Akustisk lekkerbisken fra Nederlands Mr. Blues.

Den Wien-bosatte nederlenderen Hans Theessink (sang/gitar/munnspill m.m.) har på sin første plate på seks år valgt å tolke bluesveteraner fra sørstatene, fra Mississippi John Hurt og Leadbelly til Skip James og Robert Johnson. Her er også bidrag fra countryikonet Hank Williams ( "I'm So Lonesome I Could Cry" ) og John Fogerty (en seig versjon av hans "A Hundred And Ten In The Shade" der du nesten føler den drepende varmen på kroppen). Eneste musikalske følge er bassist Danny Thompson, hans faste tubaist Jon Sass og et kvinnekor på fem. Det begynner utsøkt med Theessink aleine på gitar i klassikeren "St. James Infirmary" , "He Was A Friend Of Mine" duger absolutt i Theessinks arrangement og Rev. Gary Davies' "Hesitation Blues" løftes av Sass' tubaspill. Her er også noen hvileskjær, men dette er en plate Theessink kan være bekjent av.    (ØYVIND RØNNING)


upHeaven (NL) juli-augustus 2003

Hans Theessink
Songs From The Southland

Liefdevolle hommage.

Theessink eerde op het recent verschenen, door Arlo Guthrie en hem geïnitieerde Banjo Man [A Tribute To Derroll Adams] een van zijn invloeden. Nu betuigt hij zijn respect aan zijn andere leermeesters in veertien nummers. Hoewel deze Enschedénaar inmiddels heel lang in Oostenrijk woont, leeft hij immers al zo'n veertig jaar voor de akoestische blues uit de Zuidelijke staten van de V.S. Theessink covert nummers van groten als Robert Johnson en Reverent Gary Davis en komt via composities van Leadbelly en Fred McDowell bij John Fogerty terecht. Naast twee door hem gearrangeerde traditionals zingt hij ook zijn eigen Rained Five Days, dat naadloos aansluit bij de rest.
Incidenteel begeleid door enkele van zijn muzikale gezellen (tubaspeler Jon Sass, bassist Danny Thompson en Linda Tillery en haar Cultural Heritage Choir) interpreteert Theessink de klassiekers met eerbied, maar trekt ze tegelijkertijd naar zich toe door zijn laid-back zang. Ook in de muziek legt hij eigen accenten: zijn indrukwekkende, altijd dienende gitaarspel vloeit samen met Sas' tuba in de traditionelere nummers, terwijl Thompson's spel de link met jazz legt en in de achtergondkoortjes gospel nooit ver weg is. Op die manier houdt Theessink zijn muziek levendig, ook in al veel gecoverde klassiekers als St. James Infirmary en I'm So Lonesome I Could Cry. In de voor hem zo kenmerkende kristalheldere productie brengt Theessink zo de blues terug tot haar essentie, terwijl hij haar tegelijk persoonlijk interpreteert. Daarmee bewijst hij een ware bluesman te zijn.

   ****
   (Ruud Heijjer)


upTRACK - Stichting Rhythm & Blues Breda, NL, September 2003

Het grootste Nederlandse bluestalent Hans Theessink verliet ons land en woont al jaren in Oostenrijk. Zijn nieuwste album heet Songs from the Southland (Blue Groove) en op deze prachtschijf keert Theessink terug naar de inspiratiebronnen die hem hebben gevormd. In veertien tracks neemt hij ons mee naar de country, folk en blues van zijn favorieten als Mississippi John Hurt, Leadbelly, Robert Johnson, Reverend Gary Davis, Fred McDowell, Hank Williams en John Fogerty. Theessink gaat ook werkelijk terug naar de essentie van de muziek en de muzikale omlijsting is haast minimaal maar o zo doeltreffend. Hij wordt begeleid door Jon Sass (tuba) en Danny Thompson (bas) die op de juiste momenten prachtige accenten weten te leggen, terwijl The Cultural Heritage Choir een aantal nummers van een gospel-feel voorziet. Songs from the Southland is een prachtig document geworden van een van de beste rootsmuzikanten van dit moment.


upPlato Mania, nr: 176 / 4-4-2003

Hans Theessink
Songs From The Southland

De blues komt soms uit Twente, al woont Theessink er al lang niet meer. Deze globetrotter gaat al vanaf dat hij betoverd werd door de klanken van Leadbelly en Big Bill Broonzy zijn eigen weg. Vele platen en projecten volgden in de jaren die volgden en Theessink maakte muzikale vrienden over de hele wereld. Met zijn subtiele fingerpicking afgewisseld met virtuoos slidespel volgt hij al jaren het pad van de traditie en doet dat steeds intenser. Het vorig jaar verschenen tribute album aan de banjospeler Derroll Adams dat hij met Arlo Guthrie samenstelde maakte flink indruk. Met de nieuwe plaat Songs From The Southland grijpt Theessink volledig terug op zijn bronnen: de blues, country en folk. Het inspireerde hem tot eigen bewerkingen van uiteraard Broonzy, Leadbelly en andere bluesgrootheden, maar ook Hank Wiliams en John Fogerty krijgen een gloedvolle bewerking. De instrumentatie is zo kaal mogelijk gehouden en ontdaan van iedere opsmuk wordt het maximale effect bereikt. Met Songs From The Southland is Hans Theessink rijper en doorleefder dan ooit en maakt andermaal diepe indruk.    (Bert Dijkman)


upALOHA, NL, nr.3, jaargang 5, mei 2003

Hans Theessink
Songs From The Southland

Blues met een eigen visie
Handgemaakte blues en folk uit het Diepe Zuiden van het land van Uncle Sam. Dat is de muziek waar zanger/gitarist Hans Theessink al zijn leven lang wordt geinpireerd en op dit album zet hij nog eens op een rijtje welke artiesten en liedjes hem oorspronkelijk het meest beinvloed hebben. En daarbij komen we uiteraard namen tegen als Mississippi John Hurt, Leadbelly, Reverend Gary Davis, Skip James en Hank Williams. maar in de uitvoering van Theessink klinken de nummers van deze blues- en countrymeesters allebehalve voorspelbaar, want de Nederlands Oostenrijker heeft in de loop der jaren een hele eigen visie op hun muziek ontwikkeld. Zo weet hij door simpele toevoeging van een dameskoortje de meeste nummers een hele persoonlijke lading te geven zonder daarbij afbreuk te doen aan het origineel. Ook de tuba past wonderwel in de muziek van Hans Theessink en daarbij roept hij onwillekeurig een associatie op met Leon Redbone, temeer omdat beiden op dezelfde relaxte wijze hun muziek interpreteren.    (Harry de Jong)


upOOR, NL, nr.8 - 19 April 2003

Hans Theessink
Songs From The Southland

Hans Theessink zou je kunnen beschouwen als de Taj Mahal van de lage landen. Een countryblues vernieuwer wiens platen door o.a. Aziatische en Afrikaanse invloeden steeds vaker een mondiaal tintje krijgen. Een muzikale globetrotter bovendien, meester-fingerpicker op divers snarenspul, warmbloedig zanger en veelzijdig songschrijver. Op Songs From The Southland keert de al jaren vanuit Wenen opererende Enschedeer terug naar der inspiratiebronnen die hem gevormd hebben. Blues, Folk en country van favorieten als Leadbelly, Mississippi John Hurt, Fred McDowell, Robert Johnson, Reverend Gary Davis, maar ook John Fogerty. Ditmaal zonder een wagonlading internationall bekende collega's, maar louter met vaste begeleiders Jon Sass (tuba) en Danny Thompson (bas), die zich grotendeels beperken tot het plaatsen van trefzekere accenten, terwijl Linda Tillery en haar Cultural Heritage Choir een aantal tracks van een haast terloopse gospel feel voorzien. Zelfs doodgecoverde nummers als St.James Infirmary, Hard Time Killing Floor, Mercury Blues en I'm So Lonesome I Could Cry van Hank Williams weet hij gloedvol te reanimeren. Een mooie, intiem getoonzette rootsplaat die je er wellicht toe aanzet de originelen eens te (her)ontdekken. Theessink zelf is deze maan trouwens live te bewonderen tijdens een korte Nederlandse tournee.    (Marcel Haerkens)


upVARA rtvmag , NL, 10 April 2003


Onbekend, maar niet onbemind
Het komt weleens voor dat je in eigen land geheel over het hoofd gezien wordt en dat het buitenland klappend voor je klaar staat. Dat is gebeurd met een jongen uit Twente die op 13-jarige leeftijd gitaar begon te spelen en in Nederland nog vrijwel onbekend is. Hans Theessink huist in Wenen en maakt daar ook zij cd's. Theessink (1948) heeft goed geluisterd naar de blues van Big bill Broonzy, leadbelly en Mississippi John Hurt. Wij noemen dat "roots Music" - de allereerste bluesvormen die bij ons bekend werden. Blues van tussen de wereldoorlogen, toen de zwarte man in het zuiden zijn cri de coeur kon loslaten in gezang, zichzelf begeleidend op een goedkope gitaar. Theessink speelt vaardig gitaar en heeft als bewijs veertien cd's volgespeeld. Er zijn onlangs 2 cd's uitgekomen waar hij goed op te horen is. De eerste is een tribute aan banjospeler Derroll Adams. Theessink heeft zich met de samenstelling van deze aparte cd, die Banjoman heet, bemoeid. Daarnaast is de cd "Songs from the Southland" op de markt gebracht, zijn laatste werkstuk met bekende nummers van de zuidelijke blues brothers. Van A hundred and ten in the shade (John Fogerty) weet hij een fraaie ballade te maken en hoewel de veertien nummers veel van elkaar weg hebben, verdient juist deze cd betere beluistering in zijn thuisland. Gek, maar hij heeft al meer dan een dozijn volwassen cd's gemaakt en een artiest als Bo Diddley zegt dat hij "a helluva guitarplayer" is. Dat zijn vriendelijke woorden en in bepaalde blueskringen over de hele wereld heeft de Tukker dus een goede naam. Toegegeven, zijn muziek is verre van commercieel, maar toch ook weer niet zo elitair dat het niet op de Nederlands radio zou passen. Theessink komt uit op het merk Blue Groove (CD BG-0061) en zijn laatste cd is verzorgd en heel goed te beluisteren. Je krijgt er zo'n lekker lui en zuidelijk gevoel van.    (Mart Smeets)


upHaarlems Dagblad, NL, 14/04/2003


Hans Theessink "Songs from the Southland" Blue Groove/Central Distribution BG 0061
Zestien albums heeft Hans Theessink uzitgebracht. Behalve in kringetjes van gitaarliefhebbers en countrypickers is de Tukker die Amerika als zijn echte vaderland beschouwt, zo goed als onbekend. Dat is een klein schandaal, want Theessink zou Ry Cooder te machtig zijn. Op dit voor bluesfans onmisbare album speelt hij met intens plezier en vitaliteit de klassiekers die hem tot zijn levenskeuze dwongen. Big Bill Broonzy, Mississippi John Hurt, Fred McDowell, Robert Johnson, Willie Brown (in het vervoerende M&O Blues), Hank Williamsen de overgelijkbare Rev.Gary Davies komen goed gedocumenteerd langs. Er zijn betere bluesshouters dan Theessink. De finesses van zijn gitaarspel verdienen daarentegen het criterium virtuoos. De lichte toets waarmee hij klassiekers als St.James Infirmary en My Girl (Leadbelly) aanpakt, is bedrieglijk, maar dat maakt dit voortreffelijke album toegankelijk voor niet-ingewijden. De zang van Linda Tillery en haar Cultural Heritage Choir en het tubaspel van Theessink's vaste kameraad Jon Sass doen de rest.


upTwentsche Courant Tubantia, NL, 14/04/2003


Hans Theessink "Songs from the Southland" (Blue Groove/Music & Words)
) Hij komt weer in het land, de oud-Enschedeer Hans Theessink. Al "euro-bluesman genoemd toen je nog gewoon guldens had. Op 25 april treedt hij op in Folkclub Twente. Deze cd geeft al aan dat het zaak is daar te wezen. Theessink is hier verschrikkelijk goed bij stem, en bij gitaar. Hij straalt rust uit, terwijl hij tot de rand gevuld zit met samengebalde energie. Klassiekers van John Hurt, Skip James, Hank Williams en John Fogerty worden met overtuiging neergezet alsof Theessink ze zelf schreef. En om de klassieker Greensleeves te integreren in de klassieker St.James Infirmary is een vondst. Een heel sfeervolle pllat, met bijdragen van tubaspeler Jon Sass, Bassist Danny Thompson en zo her en der een gezelschapje dames die onder leiding van Linda Tillery de backing vocals verzorgen.
Vier Sterren


upCountry Gazette, NL, Nr.324 / Mei 2003


Hans Theessink "Songs from the Southland"
Allereerst draagt Hans Theesink zijn nieuwe album op aan de vorig jaar overleden etnomusicoloog Alan Lomax (1915-2002). Voor dit album gaat Hans Theessink naar de zuidelijk staten, waar de meesters van de blues, folk en country zijn gegroeid en gevormd (en de meesten van hen weer ter aarde zijn gekeerd). Robert Johnson, Hank Williams, Leadbelly, Mississippi John Hurt, Skip James, Dave Van Ronk, Fred McDowell, John Fogerty, Willie brown, Reverend gary Davies, Joe Primrose en K.C.Douglas. Hans Theessink geeft met zijn donkere stem en eigen arrangementen het zo fraaie eigen geluid mee. Weinigen kunnen de "handmade roots music" zo'n gevoel van puurheid geven als Theessink. Hij doet dat met handenvol albums, ook al zo'n half mensenleven lang. Na zijn aandeel in het waardige tribute aan Derroll Adams ("Banjoman") stort hij zich nu op de groten van de Southlands. Hans, zelf één van de groten inmiddels, zingt, speelt gitaar, National Guitar, Deering Banjo, mandoline, harmonica en meer. Een vijftal dames staat hem bij in achtergrondzang. Danny Thompson speelt double bass en Jon Sass tuba. Acoustische muziek, op de manier waarmee hij al in 1970 gestart is, met 15 albums op zijn naam, wereldwijd bekend inmiddels, helaas het minst in zijn geboorteland (Nederland). Als u dit leest tourt hij door ons land en u kunt hem gaan zien en horen in Amen, De Amer (27 april); Leeuwarden, Schaaf (28 april) en tijdens de Koninginnenach in Den Haag (29 april).    (Hans van Dam)


upHVT Magazine, NL, Juni 2003


Hans Theessink
Het Twentse land levert nu en dan artiesten die zich op een bijzondere manier profileren in zeer Amerikaanse muziek, op een zodanig niveau dat ze er in Amerika zelf grote waardering voor ontmoeten. Meest recente voorbeeld is countryzangeres Ilse de Lange, een ander goed voorbeeld is bluesgitarist/zanger Hans Theesink. Die draait al heel wat jaren langer mee dan Ilse, maar heeft op een of ander manier in nederland nooit de waardering gekregen die hij op grond van zijn spel en zang verdient. Het is geen wonder dat hij zijn heil vooral in het buitenland zocht en zoekt. Hij woont in Oostenrijk, is met grote regelmaat te horen in tal van Europese landen en vooral in Amerika. Nu en dan ook even in nederland, voor een tourneetje langs het clubcircuit. Theessink is een fenomeen, ooit op z'n 15e gegrepen geraakt door een radioprogramma met muziek van Big Bill Broonzy en Leadbelly. Dat spreekt me wel aan: een van de eerste ep'tjes in mijn eigen bezit was er een van Broonzy. Theessink leerd zichzelf spelen, en ontwikkelde zich snel tot een unicum dat in Amerika opzien baarde met zijn pure stijl, gebasserd op de oorspronkelijke country-blues. In de jaren tachtig begon zijn samenwerking met tubaspeler Jon Sass: samen met de diepe stem van Theessink was die verantwoordelijk voor het sfeervolle donkere geluid op een aantal albums. De nederlander werkte overigens ook met ander namen uit de Amerikaanse rootsmuziek, als Terry Evans, Bobby King, Rick Danko, Maceo Parker. Op zijn indrukwekkende nieuwe cd is hij te horen in een heel intieme setting, met vooral zijn eigen gitaar (soms banjo of mandoline) en doorleefde stem als uitgangspunt, soms ondersteund door de bas van Danny Thompson of de tuba van Jon Sass, en aangevuld met eigen harmonicaspel. EEn extra laag wordt gelegd door vijf zwarte zangeressen onder aanvoering van Linda Tillery, die op gepaste momenten een ingetogen gospelachtig geluid toevoegen. Het repertoire is vrijwel geheel klassiek: oude country blues en folk ballads, de muziek waardoor de jonge Hans destijds geinspireerd raakte voor de start van zijn muzikale loopbaan. Vertolkt met voelbare liefde en gedrevenheid, met smaak en integriteit. Hans Theessink moet worden gerekend tot de groten van de roots music: Ry Cooder, J.J.Cale, John Hyatt, Robbie Robertson, dat soort mensen.


upBLOCK - Tijdschrift voor blues, NL, No.125 lente 2003


Hans Theessink
Songs From The Southland
Blue Groove 0061 (63:28) (Central Distribution)

Wie Hans Theessink wel eens solo aan het werk heeft gezien, weet dat deze van oorsprong Nederlandse bluesman heel wat in zijn mars heeft. Ook op zijn nieuwste project etaleert hij zijn capaciteiten in ruime mate. Slechts hier en daar bijgestaan door zijn vaste maatje Jon Sass op tuba en de Britse contrabassist Danny Thompson (vroeger van Pentangle en tegenwoordig een veelgevraagd sessiemuizikant) laat Theessink horen waar hij de mosterd vandaan haalt. Dit album is een eerbetoon aan artiesten die hem hebben beinvloed: van Leadbelly tot Hank Williams en van Mississippi John Hurt tot John Fogerty. Theessink bewerkte hun songs op de van hem gekende, subtiele manier: nergens imiteert hij klakkeloos en steeds staat de sfeer van een song voorop. "Rained Five Days", de enige eigen compositie op dit album, sluit naadloos aan bij de rest en bewijst eens temeer hoe hij dit idioom beheerst. Hoofdrollen zijn er voor Theessink's donkerbruine stemgeluid - dat in een paar stukken mooi contrasterend wordt aangevuld door Linda Tillery en haar Cultural Heritage Choir - en een regiment snaarinstrumenten waarvan we de fotocatalogus in het prachtig uitgevoerde boekje van Theessink's vorige album "Lifeline" al mochten aanschouwen. "Songs From The Southland" is inmiddels Theessink's vijftiende album. En hij weet van geen ophouden. Momenteel zit hij met zijn huidige band in een landhuis in Italie om alvast zijn volgende op te nemen. Hans Theessink is een bluesmuzikant waarop we in nederland alleen maar trots kunnen zijn en die we moeten koesteren. En één die tussen zijn wereldtournees door gewoon even de tijd neemt voor een korte nederlandse tour. Ik zou maar eens gaan luisteren als hij in de buurt is. Tot die tijd is dit album een prima alternatief.    (Sjef Hermans)


upFret, NL, April 2003


Hans Theessink
Songs From The Southland

Theessink is en blijft een ongekend fenomeen. Was zijn vorige productie, Banjoman, een ode aan folklegende Derroll Adams, ditmaal betoont Theessink zijn eer aan zijn helden uit de zuidelijke staten van de VS, zoals Hank Williams, Robert Johnson, Leadbelly en John Fogerty. Het is de (country) blues die overheerst op Songs From The Southland en Theessink voelt zich binnen dit genre als een vis in het water. Verrassend is de vitaliteit waarmee hij oude nummers weet op te poetsen, niet in de laatste plaats door zijn inventief gitaarspel en warme vocalen, maar zeker ook door de sobere begeleiding van Danny Thompson op double bass en de opmerkelijke tubapartijen van Jon Sass. De zorgvuldige achtergrondzang van enkele dames onder leiding van Linda Tillery zorgt regelmatig voor het nodige kippenvel. Theessink weet op indrukwekkende wijze de ziel van de roots bloot te leggen en bewijst opnieuw dat hij gewoonweg tot de top van het metier hoort.    (Ferenc Koolen)


upDagblad van het Noorden (NL) 25.04.03


Hans Theessink keert terug naar de bron
Amen - Hans Theessink is al veertig jaar een vaste waarde in de Europese en Amerikaanse bluestraditie. Pure, rauwe blues verweeft hij naadloos met invloeden uit gospel, country en brass. Op zijn laatste solo-cd keert hij terug naar zijn eigen bronnen: de songs van Big Bill Broonzy en andere bluesgrootheden. "Die nummers begeleiden mij al mijn hele leven." 'De rillingen liepen over mijn rug", vertelt Hans Theessink wanneer hij terugdenkt aan het moment dat hij op zijn vijftiende bluesmuzikant Big Bill Broonzy op de radio hoorde. "De emotie in die muziek was overweldigend. Die ene man zong en speelde op zijn gitaar tegelijk melodie en begeleiding. Het klonk als een compleet orkest: een 'one-manband' vol emotie." Daarna heeft de blues uit het zuiden van de Verenigde Staten hem niet meer losgelaten. In veertig jaar tijd is Hans Theessink (Enschede, 1948) uitgegroeid tot een groot blueszanger en -gitarist. Hij wordt wereldwijd gewaardeerd om zijn traditionele 'sound' en zijn innovatieve kwaliteiten. Tournees brachten hem door heel Europa en de VS, waar hij ontelbare malen optrad. Theessink maakte cd's met onder onderen Maceao Parker, Bobby King en Pee Wee Ellis. En Bo Diddley noemde hem eens One helluva guitarplayer - een enorm compliment van een Amerikaan voor een 'eurobluesman'. Met de pas verschenen cd Songs From The Southlands keert Theessink terug naar zijn eigen bronnen. Het album bevat dan ook bluesklassiekers van Mississippi John Hurt, Leadbelly, Hank Williams en Robert Johnson. "Die zijn een constante bron van inspiratie voor mij geweest sinds ik veertig jaar geleden begon met gitaarspelen. De meeste nummers hebben mij altijd en overal begeleid. Maar ik had ze nog nooit opgenomen."
Het is een intieme en intense cd geworden met een aantal emotionele slow-blueses en eigenzinnige vertolkingen van soms zeer oude nummers. Zo verwerkt Theessink in het bekende Saint-James Infirmary heel knap en verrassend een flard Greensleeves.
Songs From The Southlands staat te boek als een solo-cd. Toch horen we niet alleen de 'one-manband' Hans Theessink. In enkele nummers wordt de zanger/gitarist bijgestaan door het Cultural Heritage Choir uit Californië, bassist Danny Thompson en tubaïst Jon Sass. Zij kleuren het traditionele bluesgeluid in met vleugjes gospel, country en brass. "Ik hou veel van de pure blues. Maar ik ben geen purist", zegt Theessink over hun bijdragen. "Ik geloof ook niet dat je muziek in hokjes kunt stoppen. Ik zoek juist die grensgebieden op. Die zijn voor mij veel interessanter, omdat daar vaak onverwachte dingen gebeuren. Zelfs in een muzieksoort die al meer dan honderd jaar oud is, zoals de blues." Theessink werkt al sinds 1986 samen met Jon Sass. Diens tuba geeft een opvallende draai aan de blues. "Toch hadden dergelijke koperblaasinstrumenten al een belangrijke rol in de vroege blues. Sass speelt vooral ritmische patronen en baslijnen. Dat is ideaal voor duetten." Momenteel maakt Theessink een korte solo-tournee door Nederland. Zal hij zijn medemuzikanten van de cd nog missen? "Deze nummers zijn in hun oervorm zo goed, dat ze ook zonder begeleiding kunnen. Dat ze juist in een eenvoudige setting en in al hun naaktheid blijven staan, bewijst de kracht van deze blues."
Hans Theessink speelt zondag 27 april tweemaal in café De Amer in Amen, om 14.00 en 20.00 uur. Een dag later speelt hij om 20.00 uur in muziekcentrum Schaaf in Leeuwarden. De cd Songs From The Southland is uitgebracht door Blue Groove / Music & Words.    (Illand Pietersma)


upHeaven (NL) 07./08.03


Hans Theessink SONGS FROM THE SOUTHLAND
Blue Groove BG-0061

Liefdevolle hommage.

Theessink eerde op het recent verschenen, door Arlo Guthrie en hem geïnitieerde Banjo Man [A Tribute To Derroll Adams] een van zijn invloeden. Nu betuigt hij zijn respect aan zijn andere leermeesters in veertien nummers. Hoewel deze Enschedénaar inmiddels heel lang in Oostenrijk woont, leeft hij immers al zo’n veertig jaar voor de akoestische blues uit de Zuidelijke staten van de V.S.
Theessink covert nummers van groten als Robert Johnson en Reverent Gary Davis en komt via composities van Leadbelly en Fred McDowell bij John Fogerty terecht. Naast twee door hem gearrangeerde traditionals zingt hij ook zijn eigen Rained Five Days, dat naadloos aansluit bij de rest.
Incidenteel begeleid door enkele van zijn muzikale gezellen (tubaspeler Jon Sass, bassist Danny Thompson en Linda Tillery en haar Cultural Heritage Choir) interpreteert Theessink de klassiekers met eerbied, maar trekt ze tegelijkertijd naar zich toe door zijn laid-back zang. Ook in de muziek legt hij eigen accenten: zijn indrukwekkende, altijd dienende gitaarspel vloeit samen met Sas’ tuba in de traditionelere nummers, terwijl Thompson’s spel de link met jazz legt en in de achtergondkoortjes gospel nooit ver weg is.
Op die manier houdt Theessink zijn muziek levendig, ook in al veel gecoverde klassiekers als St. James Infirmary en I’m So Lonesome I Could Cry. In de voor hem zo kenmerkende kristalheldere productie brengt Theessink zo de blues terug tot haar essentie, terwijl hij haar tegelijk persoonlijk interpreteert. Daarmee bewijst hij een ware bluesman te zijn.
****
   (Ruud Heijjer)


upMuzieKKrant, B, Juni 2003



Vorig jaar verwezenlijkte Hans Theessink samen met Arlo Guthrie een lang gekoesterde droom, namelijk een hommage brengen aan Derroll Adams, de muzikant die talloze grootmeesters als Bob Dylan, Joan Baez tot zelfs Rod Stewart beïnvloed heeft. Gedurende jaren leefde hij te Antwerpen en stierf er ook op 75-jarige leeftijd (6 februari 2000). Op de schitterende cd "Banjoman - A Tribute To Derroll Adams", die in 2002 op het 'Oude Continent' werd uitgebracht op Hans' label "Blue Groove", en zoals gebruikelijk wordt verdeeld door "Music & Words" (n° BG-1420), en in The States op Arlo's platenmaatschappij "Rising Song", krijgen beide initiatiefnemers en producers de steun van 'real artists': Ramblin' Jack Elliott, Donovan, Dolly Parton, Ralph McTell, Allan Taylor, Billy Connolly, Tucker Zimmerman, Wizz Jones...en tal van andere rasmuzikanten. Luister effen naar "Portland Town", een anti-oorlog song daterend uit 1957, vertolkt door Arlo Guthrie, en je bent meteen verkocht.

Dit geldt tevens voor Hans Theessink's nieuw solo-album "Songs From The Southland", waarop hij terugkeert naar zijn 'roots', zijn jeugdjaren én country bluesmusici als Big Bill Broonzy, Leadbelly, Robert Johnson, Fred McDowell, Mississippi John Hurt, Skip James, Rev. Gary Davis tot én met rocker John Fogerty. Hans bespeelt zowel de gitaar, de "National", de Deering banjo, de mandoline en harmonica. Met de meeste van voornoemde grootheden heeft de Nederlander het podium gedeeld. Ook hier krijgt hij de steun van zijn trouwe kompaan Jon Sass (tuba) en bassist Danny Thompson. "Linda Tillery's Cultural Heritage Choir" zorgt voor vocale ondersteuning en meteen 'een vleugje' gospel.
De openingstrack "St. James Infirmary", een song van Joe Primose in een bewerking van Theessink, bezorgt je meteen emoties mede omwille van zijn diepe, warme, intieme stem en laat het beste verhopen voor de volgende composities.
We worden meteen op onze wenken bediend: "My Girl", een mooie ballade, krijgt nog meer diepgang door de discrete interventies van de backing vocals, terwijl K.C. Douglas' "Mercury Blues" dan weer lekker up-tempo klinkt met opwekkend harpspel.
Een aangename verrassing is de interpretatie van Fogerty's "A Hundred And Ten In The Shade" dat uitgroeit tot een ballade 'pur sang' met opnieuw Linda Tillerey en haar koor in een glansrol, net als "From Four Til Late" dat heel knap en rustig voortkabbelt. Een uitschieter is het gedreven McDowell's "61 Highway", ofwel "de route naar het Zuiden", gevolgd door twee traditionals: het melodieuze "He Was A Friend Of Mine" en het 'goedgemutste' "Green Green Rocky Road": prachtig!
Country blues 'à volonté' op Skip James' "Hard Time Killing Floor" en "M&O Blues" van Willie Brown. Theessink demonstreert nogmaals zijn compositorisch talent met "Rained Five Days" en vertolkt subliem Hank Williams' "I'm So Lonely I Could Cry".
Leuke afsluiters zijn "Hesitation Blues", met adequate intermezzo's van Jon Sass, en Mississippi John Hurt's klassieker "Frankie & Albert".

Veertien songs, schitterend geïnterpreteerd en virtuoos gebracht, door een 'vat vol talent', genaamd Hans Theessink resulteert in een kort besluit: "Songs From The Southland" is een cd om té hebben!!    (Guido Van Pevenage)


upNordjyske Stiftstidende, DK, Nr.324 / Mei 2003


ÆGTE VINTAGE - Hans Theessink "Songs from the Southland" seks stjerner ud af seks mulige
Her er tale om intet mindre end ægte vintage. En bluesskive, du trygt kan vende tilbage til igen og igen. Fordi numrene i al deres inderlige, prunkløse lavmælthed bare bliver bedre og bedre, for hver gang du lytter. Den 55-årige bluesguitarist Hans Theessink tunede som ung hollandsk teenager ind på Radio Luxembourg og hørte Big Bill Broonzy spille. Så var hans sjæl solgt til the blues. Nu 40 år efter siger Hans Theessink tak for sangen med cden her. 14 klassiske bluesnumre. Alle gyldent håndværk fra de store gamle - Leadbelly, Robert Johnson, Skip James, men også en vis John "Creedence" Fogerty og selveste Hank Williams er med. Det er numre, som Theessink har spillet på scener verden over. Han kender dem ud og ind og har gennem årene tilført dem sine egne farver, nuancer og arrangementer. Håndværktøjet er den traditionelle omvandrende bluesmusikers - guitar, banjo,mandolin og mundharpe - og det swinger sødt som syltetøj på hjemmebagt hvedebrød. Lyt til hans enkle guitarintro på "St. James Infermary" og nyd hans mørke baryton, mens den fortæller om turen ned til kapellet, hvor du skal identificere, den du har kær. Udover Theessink selv er der tilføjet bas og tuba, og ikke mindst et forrygende kvindekor, som får det utroligste ud af deres backing til "A Hundred And Ten In The Shade". Det nummer snor sig hedebølgeramt af sted. På én gang dovent og samtidigt mægtigt og fyldt med kraft som Misssissippi-floden selv. Eller nyd en gearskiftende bilrap "Mercury Blues", guitarslidearbejdet på "61 Highway" eller den både beske og vemodige "Hard Time Killing Floor". Har du lyst til at lære lidt om, hvad blues er og var, så start din egen blueskarriere her. "Songs from The Soutland". De sange holder, og den kommer du til at holde af.    (Bent Stenbakken)


upBT, DK, 18.05.2003

Stilheden taler højt
Ren magi: Theessink skaber magiske fortolkninger af blues-klassikere.

Hvad fanden ved en hollænder om amerikansk hard-core blues? Jo, at dømme ud fra Hans Theessink´s fortolkninger at ellers urørlige klassikere som Hank Williams "I´m so lonesome I could cry" og Leadbellys "My Girl"; en hel del. Hvis et blæsende rockband med fuld besætning er som en John Woo-film spækket med specialeffekter og computergrafik, så er "Songs from the Southland" som et tyst værk af Ingmar Bergmann, hvor et minimalt ansigtstræk eller et åndedræt kan være forskellen på dyb intensitet og endnu dybere kedsomhed. Men takket være et kæmpetalent, lynhurtige (men aldrig hyperaktive) fingre og en fornuftig respekt for sine legendariske forelæg, holder Hans Theessink balancen og skaber ren magi. I den minimale produktion, der oftest består af bare ham selv og guitaren lader Theessink modigt stilheden tale. Han tager aldrig fejl ved at lade sig selv og sin forfængelighed komme før sangen. Det hele drejer sig om det unikke udtryk, som disse fortidige giganter skabte for en menneskealder siden. Og med sin Gibson guitar som en håndbygget træskude sejler Hans Theessink fornemt de musikalske gaver i havn for at viderebringe dem til nye generationer.    (Henning Høeg)
5 stjerner


upGaffa, DK, 11/05-2003

Hans Theessink
Songs From The Southland (Blue Groove / Bonnier Amigo)

Siden 1970erne har bluesguitaristen og sangeren Hans Theessink udgivet en lang række albums, hvor han fra udspil til udspil har arbejdet på at forfine sit udtryk ved at bruge inspirationskilderne som målestok. Den traditionsrige musikstil er især kommet til udtryk på den akustiske guitar, som Hans Theessink har gjort til sit kald. Songs From The Southland er ingen undtagelse, her tager den sublime guitarist os med på en rejse ned gennem sydstaterne, hvor rødderne findes. Navne som Leadbelly, Fred MacDowell, Hank Williams og Bo Diddley hviler over Hans Theessinks musikalske udtryk, dog uden at de skygger for meget på aktørens egne strengelege. Det er især John Fogertys A Hundred And Ten In The Shade, hvor sammenspillet mellem Theessink og gulvbassens mester Danny Thompson glimter sammen med det storslåede gospelkor. Hans Theessink er en sympatisk, der kan sit kram, og dem som har lyst til musikalsk rejse med en europæer ned af sydstaterne kan roligt springe på her.    (HFinn P. Madsen)


up 

Hans Theessink
Songs From The Southland

Da tempo Hans Theessink ci ha abituato a produzioni di qualità che lo hanno portato ad essere una delle figure più interessanti nel campo del blues e non solo. Innamorato del blues delle origini e anche del folk statunitense, Hans ha percorso diverse strade e si arricchito di diversi stimoli fino ad arrivare a quest'ultimo prodotto dedicato alla figura Alan Lomax. Hans fa un passo indietro, abbandona composizioni originali e fa un tuffo nel passato, nella musica che lo ha formato ed illuminato, quella più impregnata di campi di cotone quella del Southland per intenderci. L'album che ne è uscito è senza dubbio uno dei migliori del chitarrista austriaco: è un lavoro profondo, meditato, raffinato con quel senso di calma e di lentezza che solo i bravi musicisti sanno dare. L'album non si lancia in artificiosi declamazioni ma è sempre in punta di piedi, quasi a trattare con rispetto il materiale trattato. A parte due canzoni dello stesso Theesink "Songs From Southland" è un viaggio attraverso canzoni ormai mitiche della cultura americana passando da tradizionali come "St James Infirmary", "Frankie And Albert" toccando Skip James, Willie Brown, Hank Williams e così via. Hans interpreta questo vasto materiale con una visione disincantata e personale che fa si che la riproposta sia originale e particolare tra cui spicca l'indubbio talento del leader ma anche la particolare attenzione e sensibilità di alcuni ospiti. Senza dubbio un disco di ottimo blues che sa uscire con il sole del Mississippi anche dal cuore della vecchia Europa. Da ascoltare e cercare.    (Roberto Menabò)


upAkustik Gitarre, D, 3/03


Hans Theessink: "Songs from the Southland" (Minor Music/In-Akustik) von Hans Theessink. Nach fünfjähriger Studiopause pflegt er nun wieder in gewohnter und bewährter Weise den Blues: bis auf eine Eigenkomposition widmet er sich den Traditionals. Ein Chor, ein Bassist und ein Tubaspieler begleiten ihn. Sonor wie immer ist seine Stimme, und stimmig wie immer sein Gitarrenspiel mit geschmackvollen Slide-Passagen, entspannt, nahezu meditativ; es ist seine Art und Weise, Traditionals mit neuen Arrangements Leben einzuhauchen. Ansonsten: nichts völlig Neues, dafür aber das Alte in gewohnt aufgeräumter Theessink-Form.    (Adrian Wolfen)


upMusikmarkt, D, 18/03


Quasi aus dem Delta: "Songs from the Southland" (042801103 Minor Music)
Fünf Jahre gab es kein neues Album von dem Blues- und Roots-Musiker Hans Theessink, mit "Songs from the Southland" meldet er sich jetzt zurück. Der Sänger und Gitarrist nahm die Lieblingssongs der großen Blues-Meister auf, die Atmosphäre des amerikanischen Südens breitet sich über das ganze Album aus. Obwohl im Kern ein Soloprojekt, hat es Theessink durch den geschickten Einsatz von wenigen Gastmusikern geschafft den größtmöglichen Spannungseffekt zu erzielen: Jon Sass an der Tuba, Bassist Danny Thompson und Linda Tillery sorgen für zusätzliche Klangfarben.


upMEDIA BIZ, A, Mai 2003


Weniger ist mehr lautet das Motto der Produktion. Nachdem im Mittelpunkt vieler Theessink-Alben ein breites musikalisches Spektrum stand - seine Mitmusiker sind Legende! - kehrte er bei "Songs from the Southland" wieder zu seinen Roots im Folk-und Blues-Idiom zurück. Die Begeisterung, mit der schon der damals fünfzehnjährige Theessink einst die Bluessongs eines Big Bill Broonzy und anderer Country Blues-Legenden aufsaugt, die ihn schließlich zu ersten musikalischen Gehversuchen eigenen Stils inspirierte. Immer schon hat Theessink - live wie auch auf seinen Alben - in seinem Repertoire das Erbe der grpßen Bluesmusiker und Songwriter tradiert. "Songs from the Southland" vereinigt Theessink's Lieblingssongs der großen Bluesmeister und scheut dabei nicht den Blick über die Genregrenzen, indem er Traditionals ebenso wie Songs von John Fogerty und Hank Williams mit einbezieht. Das Album verbreitet die Atmosphäre des amerikanischen Südens, und auch der Hörer spürt: So relaxed und stimmungsvoll war Theessink im Studio noch selten. Obwohl im Kern als Soloprojekt konzipiert, hat Theessink mit den geschickten Einsatz einiger weniger Gastmusiker den größtmöglichen Spannungseffekt geschafft. Wie immer war Jon Sass mit seiner Tuba bei einigen Songs vertreten. Eine echte Bereicherung stellt der Bassist Danny Thompson dar, der sowohl durch "Pentangle" als auch mit seinen eigenen Jazzprojekten einem größeren Publikumskreis bekannt ist. Hans Theessink's Zusammenarbeit mit Linda Tillery und ihrem "Cultural Heritage Choir" bildete schon bei "Lifeline" einen Höhepunkt. Hier ist sie noch intensiver und differenzierter geworden - ein Grund mehr, sich dem Charme der "Songs from the Southland" widerstandslos zu ergeben.    (Rainer M.Kalchhauser)


upKleine Zeitung, A, 9.3.2003


Hans Theessink "Songs from the Southland" (BMG Ariola) Hans Theessink's fulminante Liebeserklärung an den Blues. Songmonumente von Robert Johnson, Leadbelly, Skip James, Mississippi John Hurt & Co. Reduziert bis auf die schimmernden Knochen.
FÜNF STERNE    (WT)


upJazzzeit, A, no.37 / Mai 2003


Hans Theessink "Songs from the Southland" (Blue Groove 0061/BMG) Euro-Blueser Hans Theessink würdigt auf diesem Album seine Roots und hat ausschließlich Folk-Blues-Songs gecovert, mit der ihm eigenen musikalischen Handschrift. Neben Klassikern wie "St.James Infirmary Blues" hat er auch einen Song von John Fogerty (ehemals CCR) und ein Evergreen von Country-Legende Hank Williams seinem Programm hinzugefügt ("I'm so lonesome I could cry"). So ist diese CD ein Streifzug durch die Roots der Musik des nordamerikanischen Südens und Theessink ist ein hervorragender Reiseleiter, der seine Aufnahmen wie immer mit makelloser Studiotechnik verbindet. Er brauchte dafür nur wenig zusätzliches Personal, spielt er doch selber neben Slide- und Standard-Gitarre auch exzellent Blues-Harp, Banjo und Mandoline. Doch wenn Musiker zu den Sessions dazustießen, waren sie handverlesen: Linda Tillery und ihr Chor sorgen für Gospel-Stimmung, Jon Sass, sein bewährter Tuba-Spieler aus vielen Konzerten, und Danny Thompson, Double Bass, für den Groove. "Songs from the Southland" ist Theessink pur: gitarristische Spielfreude, technische Brillianz auf der Slide-Guitar und viel, viel Feeling und Hingabe.
VIER STERNE    (je)


upConcerto, A, nr.2 April/Mai 2003


Hans Theessink "Songs from the Southland" (Blue Groove BG-0061 Vertrieb BMG) Seit 1998 haben wir kein neues Album von Hans Theessink - mit Ausnahme der von ihm produzierten Tributplatte "Banjoman" - mehr in de CD-Player schieben können. Das Warten hat nuznmehr ein Ende gefunden, wenn auch ein auf den ersten Blick etwas Überraschendes. Im Grunde hätte man nämlich eher mit einem Tonträger der neuen Hans Theessink Band rechnen können als mit einem "Solo"-Werk. Andererseits war der Holländer mit Wohnsitz in Wien immer schon häufig auch allein mit Stimme, Gitarre und Harmonica unterwegs, sodass "....Southland" dann doch wieder konsequent erscheint. Gewidmet dem im Vorjahr verstorbenen Alan Lomax bringt uns Theessink zahlreiche seiner Einflüsse näher, von Leadbelly über john Fogerty bis Robert Johnson oder mississippi John Hurt. Es sei seine Absicht gewesen, ein ruhiges und entspanntes Album zu produzieren, hält Theessink im CONCERTO-Interview (siehe BluesTalk) fest. Das ist ihm vorzüglich gelungen, schon der Opener "St.James Infirmary" dokumentiert die Stärken des "heimischen" Rootsaushängeschildes: sonore Vocals, exquisite Gitarrentechnmik, gekonnte Arrangements und noch mehr Atmosphäre. Das Gefühl des amerikanischen Südens wollter er einfangen, und wer etwa "My Girl" hört - eines der zahlreichen Highlights der Platte - wird auch unmittelbar dorthin versetzt. Dazu trägt Linda Tillery mit ihrem Chor nicht unerheblich bei, gibt dem Lied ein unwiederstehliches Gospel-flair. "....Southland" ist nämlich ein Solo-Werk aber dennoch nicht ganz solo eingespielt. Neben Tillery finden sich auch Jon Sass an der Tuba und Danny Thompson (Pentangle) am Bass gelegentlich als Gäste ein. Fazit: ein großer Stilist erweist seinen Vorbildern treffliche Referenz!
FÜNF STERNE    (DiHo)


upWiener Zeitung, A, Fr.21.3. 2003

Und immer wieder der Blues - Neue CDs von Hans Theessink und John Hammond (von Gerald Jatzek)

Hans Theessink "Songs from the Southland" (Hans Theessink hat zuletzt mit Kollegen wie Arlo Guthrie ein wunderschönes Tribut-Album für Derroll Adams veröffentlicht. Nun setzt er seine Reise in die Vergangenheit fort. Konsequent nimmt er dabei vom ersten Ton an die Position des Geschichtenerzählers ein. Nicht gitarristische Artistik, sondern die Reduktion auf den optimalen Klang prägt diese Sammlung von Berichten aus dem bösen alten Amerika. Die Songs stammen größtenteils aus dem klassischen Fundus des Blues, die Liste der Lieferanten umfasst Leadbelly, Reverend Gary Davis, Fred McDowell und Robert Johnson. Theessink bietet aufmerksame Zuhörern sehr persönliche Interpretationen, in denen durchaus auch die Ironie ihren Platz hat. So wird "St.James Infirmary" mit einem musikalischen Zitat aus "Greensleeves" konterkariert. Wer zwische Starmania und fetten Beats aus dem Computer, zwischen Leistungsoptimierung und Mitarbeiterkontrolle zur Ruhe kommen will, soll diese CD auflegen.    (Gerald Jatzek)


upBrigitte, A, April 2003

Blues mit Seele

Hans Theessink ist wie guter Wein: reift auch nach einer Ewigkeit ungebremsten internationalen Erfolges noch seiner kreativen Höchstform entgegen. Jetzt hat der gebürtige Holländer und seit Jahrzehnten in Wien lebende "Euro-Bluesman" eine neue Solo-CD eingespielt. "Songs from the Southland" ist ein sehr persönliches Tondukument, beinhaltet es doch Liedgut aus dem Roots- und Bluesbereich der US-Südstaaten, das ihn immer schon inspirierte und seit seinen Anfängen auf allen musikalischen Wegen begleitete. Theessink scheut hier auch nicht den Blick über Genregrenzen hinweg und interpretiert neben Traditionals Songs von John Fogerty und Hank Williams. Dabei wird er von befreundeten Gastmusikern wie Jon Sass und Linda Tillery & The Cultural Heritage Choir kongenial ergänzt.    (Gabriele Müller-Klomfar)


upWienerin, A, Mai 2003


SONGS FROM THE SOUTHLAND - Hans Theessink (Blue Groove) Wir gehen beruhigt in den Sommer: Der Meister der entspannten Gitarre spielt auf seinem neuen Album Blues-Klassiker aus dem tiefsten Süden. Just cool music.
4 Sterne: hervorragend    (Peter Hiess)


upPlanet Music, A, Mai 2003


SONGS FROM THE SOUTHLAND - Hans Theessink (Blue Groove) Bluesforscher Hans Theessink ist wieder da! Mitgebracht hat er seine Lieblingssongs der großen Bluesmeister dieses Jahrhunderts. Bis auf wenige Ausnahmen mit Gastmusikern hört man auf "Songs from the Southland" Theessink's Gitarre und seine angenehme warme Stimme. Die spärliche Instrumentierung tut dem Ganzen sehr gut und vermittelt echtes Bluesfeeling vom Feinsten. Klar, dass alles irgendwie die typische Lagerfeuer-Mucke ist, aber es muss ja nicht unbedingt immer "Cafe Del Mar" zum Chillen herhalten, auch Hans Theessinks neuer Silberlingeignet sich bestens dazu.


upCITY - Stadzeitung für Wien, A, Fr.11.04.2003


Dutch Blues
XXXXX

HANS THEESSINK
"Songs From The Southland" (BMG)
Hans from Holland ist zweifelsohne ein profunder Gitarrist, ein exzellenter Handwerker, ein begnadeter Blues- & Roots-Musiker. Aber, Hand aufs Herz, wen interessierst das in Zeiten, wo Eminem, Linkin Park oder Radiohead der Letztstand in Sachen zeitgenössischer Musikkunde sind. Und genau jetzt kommt der langjährige Wahlwiener mit einem Album, auf dem er alte bis uralte Blues-Traditionals zum Besten gibt. Der Verdacht, der CD-Player könnte sich dabei eine Stauballergie einfangen, war akut. Großer Irrtum. Als bekennender Blues-verweigerer musste ich mir eingestehen, das es auch eine Ton-Regie neben dem Zeitgeist gibt. Nur mit Stimme und Gitarre vorgetragen, liefert Theessink ein atmosphärisches Meisterwerk ab, das Höchstmaß an wohliger Gänsehaut entwickelt. Die letzte "Gitarre/Stimme"-Platte, die mich ähnlich begeisterte, datiert von 1994, heißt "American Recordings" und stammt von Johnny Cash. Good job, Hans!

HOME